Nie odsyłajcie go tu.
Wcale.
Mówiąc o mapowaniu mózgu,
nie kłamałem.
Sun-woo...
Sun-woo!
Seo-yeon!
Chcesz go postawić na nogi.
I to samodzielnie.
Chcesz, żeby zmienił testament.
Dyrektor odzyskał przytomność,
co zachęca do budowy Centrum Neurochirurgii.
Jest jednak tylko bezwolnym warzywem.
Cho-in?
Pani Kim Seo-yeon?
Kto mówi?
Tu Ministerstwo Spraw Zagranicznych.
Mamy dla pani wiadomości z Szanghaju.
PASZPORT LEE CHO-IN
Czy to własność Lee Cho-ina?
Pan Cho-in Lee?
Miał się wczoraj wymeldować.
Nie udało nam się z nim skontaktować
i zostawiliśmy bagaż w pokoju.
- Proszę ze mną. - Dziękuję.
Oto ten pokój.
KIM SEO-YEON, MOJA UKOCHANA...
Chodź.
Nie masz gorączki.
Odsłoń klatkę piersiową.
Słucham?
Zwariowałeś?
To nie to, co myślisz.
Chcę cię osłuchać.
I jak?
Masz przyspieszone tętno, ale nie dziwię ci się.
Trzymaj się ciepło.
Jeszcze jedno.
Kocham cię.
Lee Cho-in.
Mam nadzieję, że to nie jest ostatnie miejsce, jakie zobaczyłeś.
DWA MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Po wielu perypetiach
nadszedł długo wyczekiwany dzień.
Ogłaszamy rozpoczęcie budowy Centrum Neurochirurgii.
Brawo!
CENTRUM NEUROCHIRURGII SZPITAL BOSUNG
Gratulacje! Udało ci się, Sun-woo.
Dziękuję, Jung-min.
Szkoda, że Cho-in tego nie widzi.
Czy Seo-yeon jest jeszcze w Chinach?
Doktorze Lee, zadał pan sobie wiele trudu.
Dziękuję.
Pod pańską nieobecność będę zarządzał Centrum Neurochirurgii,
więc może pan jechać i poszukać Cho-ina.
Witam, doktorze Park.
Nie pozbyłaś się jeszcze Jo Hyun-taiga?
Po operacji ojca przeszedł na naszą stronę.
Pozwolę mu odsłużyć swoje.
Nie.
Musisz go zwolnić.
Najpierw wyleci Kim Hyun-ju.
Jo Hyun-taig jeszcze nam się przyda.
Pozwól mi podejmować decyzje związane z personelem.
Zostaw to mnie.
Powinnam się przywitać.
Proszę.
To nic takiego.
Wyślizgnął mi się.
Witam.
Gratulacje.
Miło pana widzieć.
Naprawdę chce tak żyć?
To irytujące! Jo Hyun-taig jest...
I ten jego uśmieszek.
Nie mogę pobić starszego kolegi.
Minęły już dwa miesiące.
Tak. Sun-woo ponoć się nim opiekuje,
ale kto wie, jak jest naprawdę.
Wyobraź sobie, co by było, gdyby dyrektor to widział.
Ciężko jest co dzień do niego zaglądać.
Wpatruje się we mnie niewidzącym spojrzeniem.
Jakby pytał, gdzie jest Cho-in.
Nie mogę tego znieść.
Gdzie się podział ten dzieciak?
Prosił pan o wynik tomografii.
Czy wcześniej pan chorował?
Siedem lat temu miałem guz płata czołowego.
Usunięto go w szpitalu Johna Hopkinsa.
DATA ATAKU - NIEZNANA
Chce pan wiedzieć, czy wystąpił nawrót?
Mleko sojowe i przekąski.
Dzień dobry.
Poproszę dwa.
Jeden juan.
Dziękuję.
Zapraszam.
Oparzyłam się.
Wszystko w porządku?
Sparzyłam się w dłoń.
Oparzenie
trzeba polać zimną wodą.
I owinąć czystą ściereczką.
O tak? Dziękuję.
To tylko zdrowy rozsądek.
Dziękuję.
Jeśli sparzysz się olejem, polej ranę zimną wodą
i owiń ją wilgotną ściereczką.
Halo?
Young-ji, mówi pan Mah.
Co słychać, panie Mah?
Czy ktoś u ciebie był?
Nie.
A w twoim mieszkaniu?
Od tamtego czasu w nim nie byłam.
Czy coś się dzieje?
Byli u mnie ludzie z Korei Północnej.
Z Korei Północnej?
Najwyraźniej twój brat Oh Kang-chul uciekł z kraju.
Szukają was oboje.
Trzymaj się, Young-ji.
Weźmiemy jeden.
Mówię, że wezmę jeden.
Słucham?
Nie rozumiem. Nie jesteście Chińczykami?
Oh Young-ji!
Idioci, nie umiecie nawet złapać dziewczyny.
Przepraszamy.
Pewnie nie widziała się jeszcze z Oh Kang-chulem.
Przeszukajcie jej mieszkanie.
Wiecie, gdzie handluje Oh Kang-chul?
Tak.
Idziemy.
Towarzyszu.
Czy Oh Kang-chul jest tak niebezpieczny, że musimy iść wszyscy?
To tylko diler.
Może się tak wydawać.
Ukończył Rosyjską Akademię Wojskową z wyróżnieniem.
Handlował bronią wszędzie pomiędzy Afryką a Europą.
Brano go pod uwagę przy obstawianiu wysokich stanowisk państwowych.
Udałoby mu się,
gdyby jego rodziców nie oskarżono o reakcjonizm.
Jest taki ważny?
Tak.
A jeśli współpracuje z Koreą Południową albo CIA?
Może zniszczyć nasze szlaki przemytu.
Musimy znaleźć tego zdrajcę. Dla dobra naszego narodu.
Musimy!
Pomocy...
Wiedziałem, że tak zrobisz, gnojku!
Co się dzieje?
Wszystko w porządku?
Co z tobą?
Widziałeś, co robił?
Pomagał facetowi, który do nas strzelał!
Czy to prawda?
Zadałem ci pytanie.
Po co go pytasz?
Kim jesteś?
No kim?
Nie zgrywaj głupka.
Odpowiadaj!
Może jak dostaniesz kulkę w łeb, to sobie przypomnisz.
Rozwalę ci głowę.
Nie pamiętam.
Niczego nie pamiętam.
Nie wiem, jak się nazywam, kim jestem.
Co mam powiedzieć?
Strzelaj.
Nieważne gdzie. W głowę lub serce.
Przywróć mi wspomnienia.
Może przypomnę sobie po śmierci.
Zastrzel mnie!
Strzelaj!
Zabij mnie!
Proszę bardzo. Zabiję cię!
Proszę pana...
Widział pan tę osobę?
Nie.
Widział pan tę osobę?
Nie.
Widziała pani tę osobę?
Nie.
Wiesz co?
Może Cho-in odszedł z tą kobietą.
Może się mną zmęczył.
Moje serce wytrzyma najwyżej dziesięć lat.
Może zniknął bez pożegnania.
Wiesz, że Cho-in by tego nie zrobił.
O tobie też tak myślałam.
Dlaczego siedem lat temu przestałeś się do mnie odzywać?
Przez inną kobietę?
A może się mną zmęczyłeś?
Dlaczego się ode mnie odwróciłeś?
Kiedy ktoś znika,
ten, kto czeka, zamienia się w kłębek nerwów.
Dlaczego nie mam wiadomości od Cho-ina?
Musisz to wiedzieć. Powiedz.
Z Gi-seokiem w porządku?
Wciąż krwawi.
Niedługo dozna wstrząsu hipowolemicznego.
Teraz ten klaun mówi po angielsku.
Palant...
Może się wykrwawić!
Dokąd jedziemy, towarzyszu?
Odwieziemy Gi-seoka i zdobędziemy leki.
Jak?
Zaatakujemy chiński szpital?
Jeśli trzeba będzie.
Zwariowałeś?
Wiesz, ile prochów przewozimy?
Dziesięć kilo.
Jeśli nas złapią, dostaniemy dożywocie.
Mamy umrzeć, żeby ocalić jedno życie?
Co powinniśmy zrobić?
Dla Gi-seoka jest już za późno.
Pozbędziemy się go i podzielimy się kasą z prochów.
Posłuchaj, Choi Chi-soo.
Zdradziłeś swój kraj dla pieniędzy?
Czy tylko na nich ci zależy?
Tak, kasa mnie przekonuje.
Muszę sprowadzić żonę i dzieci.
Nie wiesz, o czym mówię,
bo twoja siostra już uciekła.
Więc sprzedasz umierającego towarzysza?
I tak umrze.
Nie bądź taki szlachetny.
Proszę pana...
Wciąż jestem twoim przełożonym.
I to ja, Oh Kang-chul, mam ostatnie słowo.
Lepiej mnie słuchaj.
W przeciwnym wypadku zginiesz prędzej niż Gi-seok.
Zrozumiano?
Tak.
Seo-yeon.
Kim Seo-yeon.
CZY WIDZIAŁEŚ TEGO MĘŻCZYZNĘ? LEE CHO-IN
ZDJĘCIA
Halo?
Seo-yeon, gdzie jesteś?
Zdobędziemy lekarstwa.
Zaopiekuję się Gi-seokiem.
Hej...
Nie chcę umierać.
Muszę zarobić pieniądze i wysłać je mamie.
Hej...
APTEKA
Towarzyszu Oh.
Wszystko po chińsku. Nie rozumiem.
Weź wszystko, co wygląda podobnie.
Tak jest.
Apteka!
Hej.
Przytrzymasz z drugiej strony?
Seo-yeon.
Zdjęcia Cho-ina mokną.
Nikt go nie rozpozna.
Pomóż mi.
Najpierw zajmij się sobą.
Jak tak dalej pójdzie, stracisz przytomność, zanim go znajdziesz.
Kiedy przestałaś brać leki?
Skończ z tym szaleństwem!
Wystarczy!
Nie mogę.
Cho-in podarował mi całego siebie.
A ja zaczynam...
Niedawno wyznałam mu miłość.
Nie mogę go porzucić.
Dał mi to serce.
To on...
Nigdy się nie poddam.
Nigdy!
Odejdź.
Sama sobie poradzę.
Kim Seo-yeon.
ZAGINĄŁ LEE CHO-IN
Seo-yeon.
Karetka!
I tak umrzesz.
Jak Gi-seok?
Właśnie umarł.
Próbowałem mu pomóc.
Nie wygłupiaj się.
Daj mu odejść w pokoju.
Ty idioto...
Proszę pana...
On żyje.
Potrzebuję defibrylatora.
Do serca?
Tu żadnego nie ma.
Defibrylator!
Proszę poczekać na zewnątrz.
Może pan tam poczekać?
Spokojnie. Proszę poczekać na zewnątrz. Ja to zrobię.
Defibrylator.
Spokojnie. Proszę mi pozwolić.
Pospieszcie się!
Migotanie komór... Mocniej!
Cofnijcie się.
Dwieście. Ładowanie.
Uwaga.
Jego serce znowu bije.
Jeszcze nie. Trzeba go zoperować.
Dziękuję, że przeżyłaś.
Dziękuję...
Co się dzieje?
Myślałem, że facet ma amnezję.
Działał bezwiednie.
Pewnie nauczył się tego dzięki praktyce.
My bezwiednie zabijamy,
a on bezwiednie ratuje życie.
To pewnie świetny lekarz z Korei Południowej.
Gdyby się coś działo, proszę dać znać.
Kim Seo-yeon.
Siedem lat temu...
Kiedy przestałem się odzywać...
Czy też mnie tak szukałaś?
Dlaczego ocaliłeś mnie tam, na pustyni?
Mogłeś mnie zostawić.
Nie ocaliłem cię.
Bezwiednie ocaliłem dłoń, którą do mnie wyciągnąłeś.
Tak jak ty bezwiednie ocaliłeś Gi-seoka.
Jak pan myśli...
Kim byłem?
Odzyskałeś mowę.
Myślę, że wróci ci także pamięć.
Może pomogą ci w tym te magiczne ręce.
Dziękuję.
Jestem twoim dłużnikiem.
Naprawdę myśli pan, że wróci mi pamięć?
Panie Lee, tu Oh Young-ji.
Czy bezpiecznie wrócił pan do Korei?
Ja...
U mnie też dobrze.
Rana prawie się zagoiła.
I nie mam już zatwardzenia.
Wie pan, jaki jest plus zatwardzenia?
Wypróżniając się, człowiek czuje, że żyje.
Zadzwonię później.
Do widzenia.
Proszę o siebie dbać.
Nie mają litości.
Widziała to pani, doktor Kim?
Co?
Wzywa panią komisja etyki.
Proszę spojrzeć.
Czym sobie pani na to zasłużyła?
Chodzi o błąd przy operacji czy niewłaściwy lek?
Po prostu chcą powstrzymać rozwój Centrum Ratunkowego.
Tak?
Ustalono termin przesłuchania.
Czy ten drobiazg pozwoli nam się pozbyć Kim Hyun-ju?
Dodaliśmy do listy kilka szczegółów.
W kwestii leków przeciwpsychotycznych
nawet Kim Hyun-ju się nie wybroni.
Tak?
Przyszedł adwokat dyrektora.
Szef naszego działu prawnego?
Nie, jego osobisty pełnomocnik.
Proszę go wpuścić.
Przyszedłem do pani wicedyrektor Nah Hae-ju.
Proszę usiąść.
Jestem pełnomocnikiem dyrektora Lee Jong-mina.
Poprosił, bym się tym zajął.
Co to takiego?
Potwierdzenie przeniesienia tytułu własności
powstającego Centrum Medycznego.
Słucham?
PRZENIESIENIE TYTUŁU WŁASNOŚCI
CEDENT: LEE JONG-MIN
BENEFICJENT: LEE CHO-IN
OŚWIADCZENIE WOLI
Z dokumentu wynika, że dyrektor Lee Jong-min
zarejestrował mające powstać Centrum Medyczne
na nazwisko syna, Lee Cho-ina.
PODPISANO LEE JONG-MIN
Podaliśmy jej środki uspokajające.
Ale...
Obawiam się, że powodem może być przewlekłe odrzucanie.
Nie mogę nic zagwarantować.
Dobrze. Dziękuję.
Proszę.
Cho-in...
Halo?
Wszystko gra.
Wiesz, co robić dalej.
No proszę. Wyzdrowiałeś w trzy dni.
To też zjedz.
Nie, dziękuję.
Gdzie się spotkamy?
Jasne.
Na pewno tam?
Sam słyszałeś.
Jutro twój pogrzeb.
Oh Kang-chul, ty zdrajco.
Jak poszło?
Jutro o drugiej w sali do mahjonga.
Więc od jutra wszystko się zmieni?
Tak.
Stać nas, żeby dziś kupić mięso?
Mięso?
Tułamy się po lasach i pustyniach.
Zjedzmy coś dobrego.
Czemu nie. Najedzmy się dziś mięsa.
Serio?
Spójrz na siebie.
Ta ciągła ucieczka ci nie służy.
Wszystko w porządku.
Ale...
Czy miała pani wiadomości od mojego brata?
Jeszcze nie.
Nie martw się. Powiadomię go.
Już pani nie musi.
Znów uciekasz?
Jedziesz do Korei Południowej?
Nie mogę tu czekać w nieskończoność.
Mam dość pieniędzy, żeby dostać się na łódź.
Zaryzykuję.
Jeśli zjawi się mój brat...
Proszę mu powiedzieć, że na niego czekałam.
Niech przyjedzie do Korei.
Będę tam czekać.
Proszę.
Dobrze.
Mam jego zdjęcie.
Powiem mu, że długo czekałaś.
Young-ji, nie daj się złapać
ani zabić.
Żyj i niech to będzie piękne życie.
Dobrze.
Young-ji...
Proszę się nie martwić.
Dobrze.
Mamy mięso!
Zadzwoń do mnie, jak będziesz mogła.
Nie jecie.
Częstujcie się.
To mięso...
starczyłoby mojej rodzinie na dziesięć dni.
Ale ty uciekłeś.
Twoja matka pewnie siedzi w więzieniu.
Hej.
Mówię prawdę.
Nie martw się.
Jutro sprzedamy prochy.
Wyślesz pieniądze mamie i rodzeństwu.
Naprawdę?
To twoja rodzina?
Młodsza siostra.
Tylko ona mi pozostała.
Ładna, prawda?
Tak.
Przypomina kwiat, gwiazdę...
Chciałem z nią uciec i pokazać jej lepszy świat.
Nie martw się.
Ty też wszystko odzyskasz.
Bliskich i wspomnienia...
Dziękuję.
Za co?
Za to, że uratowałeś mi życie.
Uciekłem z Korei Północnej z kuzynem.
Postrzelono go przeze mnie. Wpadł do wody,
a jego ręka mi się wyślizgnęła.
Powiedziałem, że ręce mogą cię uratować.
Kiedy na pustyni wyciągnąłeś do mnie dłoń,
miałem wrażenie, że to ręka mojego nieżyjącego kuzyna.
Chodźmy.
Wygląda na martwego.
Idziemy.
Proszę.
Dilerzy zawsze ryzykują życie.
Jutro czeka nas przełomowa chwila.
Nie chcę już nikogo stracić.
Chroń siebie.
Dopóki nie odzyskasz pamięci,
będziesz moim młodszym bratem.
Dobrze.
Odtąd nazywasz się Oh Kang-ho.
Oh Kang-ho...?
Cztery ogórki.
Idźcie na drugie piętro.
Szefie.
Ty...
Wróżyłem dziś sobie.
Wyszło mi to.
Chiny przegrały.
Smok odejdzie.
To pułapka.
Nie wiem, kim jestem.
Nie wiem, co mam robić.
Nie mam pojęcia.
Czy ten uśmiechnięty mężczyzna ze zdjęcia
to naprawdę ja?
Czy ktoś, kto wygląda jak ja?
Jak to: Cho-in żyje?
Sun-woo go szukał.
Lee Cho-in żyje!
Potwierdziłeś, że to Lee Cho-in?
To nie jest mój brat.